Riemtong sluitingen & Riemtongen 

De riemtongsluiting ziet er in de eerste instantie het zelfde uit als de riemtong, maar met dit verschil dat de riemtongsluiting er voor diende om de riem te sluiten, de riemtong daar in tegen diende er voor om het riemeind in vorm te houden waardoor het gemakkelijk door de gesp of koppelpassant gehaald kon worden. In de middeleeuwen liet men het riemuiteinde, na het sluiten, ook wel naar beneden hangen en door het gewicht van de riemtong werd dan tevens het opkrullen voorkomen.

Vormgeving :

Omdat de riemtongsluiting  als sluiting van de riem diende had je er dan ook twee nodig, een met een haak, en de andere met een oog aan het uiteinde, welke bij het sluiten van de riem in elkaar werden gehaakt ( de gesp vervalt dan als sluiting van de riem ). De riemtong was qua opbouw het zelfde, maar de haak of het oog waren niet aanwezig
Het gebruik van deze sluiting moet ergens zijn ontstaan in de 14de eeuw dit in tegenstelling tot de riemtong, deze werd al gebruikt in de Romeinse tijd. Pas tegen het einde van de 16de eeuw kreeg deze sluiting een andere vorm, de haak die eerst aan het uiteinde van de riemtong zat verplaats zich nu naar de achterkant van de riemtong. Het riemeind wordt nu niet in de tong geschoven maar hij wordt door twee of meerdere klinknagels aan de achterkant vast geklonken, deze sluiting word tot op heden nog steeds gebruikt.
 


 

We kunnen de riemtongsluitingen en riemtongen naar fabrikage onderverdelen in vier groepen :

De riemtongen welke uit een stuk zijn gegoten hebben worden rechtstreeks aan de tong van de riem bevestigd, het is ook mogelijk dat ze een soort clip hebben aan de achterzijde welke dan om het uiteinde van de riem heen gebogen werd. bijde werden dmv een klinknagel vast gezet.

De riemtongsluiting of riemtong, die gegoten zijn in een mal, werden in twee delen gegoten, welke naar afloop aan elkaar werden gesoldeerd. Omdat ze aan de achterkant hol waren kreeg je na het solderen een holle ruimte welke aan de ene zijde open was en aan de andere zijde gesloten. In de open zijde werd dan het riemeind geschoven waarna hij dmv klinknagels werd vast gezet. 

De riemtongsluiting of riemtong welke handmatig gemaakt zijn bestonden een stuk of uit twee zijden welke dmv een smal tussenplaatje of een gaffel, dat in de vorm van de tong was gebogen of gegoten, aan elkaar vast gesoldeerd. Hierdoor kreeg men ook weer een holle ruimte. De ene zijde werd dicht gemaakt en de andere zijde bleef open, waarna het uiteinde van de riem er werd ingeschoven, In alle gevallen werden ze weer met klinknagels aan de riem vast gezet.
 


 

Materiaal :

Zowel de riemtongsluitingen als de riemtongen werden ze meestal in koper/messing, ijzer of lood/tin uitgevoerd. Er zijn natuurlijk ook uitschieters welke gemaakt werden van zilver of goud, maar deze komen zelden voor.

Versiering :

Meestal werden de riemtongsluitingen of riemtongen alleen versierd aan de zijde welke te zien was. Sommige, welke gegoten waren, werden ook wel aan beide zijden versierd.
De versiering kon varieeren uit een eenvoudig kras patroon tot een gravering van een heilige. Deze versiering werd zowel toegepast op de gegoten exemplaren als op de handmatig vervaardigde. De riemtong had vaak ook nog een mooi versierd uiteinde, bij de riemtongsluiting zat hier de haak of het oog.
De zilveren en gouden waren waarschijnlijk, buiten de gravering, ook nog bezet met edelstenen.

 

       
       
       
       

 

Link naar start pagina

Home